A escasas horas dunha folga para acadar unhas condicións minimamente dignas para o sector, as cúpulas de CCOO e UGT negociaron ás costas dos traballadores/as, pasando da folla de ruta marcada polas tres centrais sindicais, non respectando as liñas vermellas e volvendo empeorar as condicións laborais.
A reforma laboral e da negociación colectiva fomentan que a negociación se produza lonxe dos centros de traballo e tentan impedir a mobilización. CCOO-UGT están cómodos con isto porque non teñen que enfrontarse á clase traballadora nin fan asembleas para que o persoal poida decidir sobre as súas condicións.
Desde 2010, cando coa crise e o peche de empresas a CIG perdeu a maioría da representación no convenio provincial, estes sindicatos, de acordo coas patronais, dedicáronse a trocar delegados/as nas empresas a cambio de incorporar a reforma laboral ao convenio.
Nestes once anos houbo retrocesos en moitas materias: vacacións, salario, bolsa de traballo… e con este mal convenio empeoran cuestións como o complemento de eventualidade. A CIG non asinou este convenio, nin asinará outros que degraden as condicións, e nunca sen a participación da clase traballadora, que é quen ten que decidir en asembleas o seu futuro.
Non estrañan as prácticas do amarelismo sindical de CCOO-UGT que venden e fan retroceder a nosa clase cada día. Hoxe será na negociación deste convenio, mañá na sinatura dunha regulación de emprego con despedimentos incluídos, e sempre na traizón permanente das mesas de diálogo social que supuran recortes e desmobilización. A CIG debe repensar a estratexia a seguir na unidade de acción cos sindicatos españois na negociación colectiva, os conflitos de empresa ou de sector.
Pese á representatividade formal que a patronal lle regala a CCOO-UGT, o seu desprestixio aumenta, sobre todo nas capas máis concienciadas da clase obreira. Por iso cómpren novas ferramentas para neutralizar a crecente presenza da CIG en todos os sectores. Aquí entra en xogo o papel dalgún sindicalismo alternativo disfrazado ás veces de supostas asembleas espontáneas ou plataformas sen bandeiras (ou máis ben de falsa bandeira) que tentan canalizar a rabia cara á canella sen saída da indignación apolítica (sempre española). Valéndose da frustración que a patronal e o amarelismo crearon, espallando o “todos son iguais” desde a prensa amiga, non teñen máis obxectivo que impedir a inevitábel hexemonía –antes ou despois- do sindicalismo nacionalista de clase. Que perdan toda esperanza de conseguilo. LUME!
