Entrevista a Fayez Badawi, militante da FPLP
Cando se fan máis de vinte meses desde a intensificación do asedio israelí sobre os territorios palestinos ocupados, hoxe a todas luces en forma de xenocidio, queremos continuar a axitar a solidariedade internacionalista contra o entumecemento social e a normalización da violencia sionista e imperialista. Para iso contamos coa voz do Fayez Badawi, exvoceiro da Fronte pola Liberación da Palestina (FPLP), con quen repasamos a historia e horizontes do movemento de resistencia palestino.
Desde o noso contexto nacional de periferia do centro imperialista, a contradición principal capital-traballo recoñécese facilmente nos centros de traballo. Existe relación entre a ocupación sionista da Palestina e a loita de clases?
Fayez Badawi (FB): Claro que a loita de clases atravesa a nosa opresión nacional. A primeira revolución palestina iniciouse a raíz dunha folga xeral que comezou o 14 de abril de 1936 e que durou seis meses en todo o territorio palestino, desde Galilea, na fronteira co Líbano, ata o sur e a fronteira con Exipto.
A sociedade palestina naquela época aínda non desenvolvera unha clase traballadora real como se coñece en Europa. A miña familia, por exemplo, era campesiña, a miña nai dedicábase ao gando. Durante o colonialismo non se desenvolve a clase traballadora, polo que a explotación de clase dáse doutra maneira; existían ricos que explotaban os campesiños nos seus latifundios. Esa época foi o xerme do desenvolvemento da clase obreira dos campamentos de refuxiados que hoxe temos no Líbano, en Siria, en Xordania.
O drama palestino real xorde coa Nakba en 1948. Os refuxiados palestinos, que somos a metade do noso pobo, fomos expulsados ao Líbano, Siria e Xordania. Tamén están os palestinos do 48, que viven no chamado Estado de Israel, terra invadida. E, como non, a xente que resiste en Gaza e Cisxordania.
Eu vivía nun campamento de refuxiados no Líbano onde vivían 40.000 persoas. Estaba ao leste da cidade de Beirut, na zona fascista, pero foi arrasado na guerra civil do Líbano. Nos campamentos libaneses (e isto está moi relacionado coa loita de clases) o palestino non tiñan dereito ao traballo nin á seguridade social nin á vivenda, á diferenza da Siria de Bashar
al-Assad, onde si tiñan todos os dereitos.
Non temos dereito ao traballo, pero todo o mundo traballa. Ao patrón libanés interésalle un traballador palestino, xa que non lle paga a seguridade social e, en vez de pagarlle un soldo digno, págalle menos ca a un traballador libanés. Para entendelo mellor, recoméndovos ler Umm Sa’ad, A nai de Sa’ad en galego, de Ghassan Kanafani. Para min é o conto máis expresivo da loita de clases e da loita da muller na Palestina. Este escritor, dende o meu punto de vista, é o mellor escritor da historia do pobo palestino e o mellor escritor marxista de todo o mundo árabe.
Entendemos que a resistencia palestina é tan plural como o é o propio pobo palestino, pois está formada por persoas crentes, ateas, militantes, comunistas, familias… Nesta diversidade, cal é a importancia da militancia comunista formada pola Frente Popular?
FB: Para nós o tema nacional é moi importante. Comezamos na loita anticolonial moito antes de que eu nacese, baixo as ordes de George Habash no movemento nacionalista árabe. Este movemento xurdiu nos anos 50 para loitar contra o colonialismo británico e francés.
Esa loita iniciouse desde Bahrain ata Siria, Iraq, pasando por Exipto, Omán, Iemen… En 1967, os líderes daquela revolución fixeron unha pausa para preguntarse unha cousa: Quen loita por Palestina? Por iso hoxe estamos falando de loita de clases. E quen loita pola Palestina? Loitan os pobres, os oprimidos, os desposuídos, a xente dos campamentos, a xente máis marxinal que loita polo retorno a Palestina e por non perder a súa terra.
Entón, outros líderes, como Ghassan Kanafani, dixeron que faltaba unha ideoloxía de clase. Por iso xurdiu o Frente Popular en 1967 como unha organización marxista-leninista, para organizar a xente a través dun mecanismo que defendese a causa do pobo e a causa dos oprimidos. Nós témolo claro: loita de clases.
Con todo isto, gustaríame contar algo fundamental que moitos comunistas europeos non entenden. Din que se es nacionalista non podes ser comunista. De que vai esa xente? A lingua árabe é moi forte no chamado Estado de Israel. Mahmoud Darwish e Ghassan Kanafani sabían da importancia da lingua; considéroos os meus ideólogos de toda a vida, convencéronme pola maneira en que falaban coa xente, como explicaban as cousas. A cuestión nacional é necesaria e o marxismo é a ferramenta. Eu son palestino, pero defendo a miña lingua, a miña cultura, a miña gastronomía, a miña historia. Iso é o nacionalismo.
O exemplo de loita nacional máis claro que teño chámase Alxeria. Na loita, o Partido Comunista Francés preguntoulle aos comunistas alxerianos por que loitaban, se cando chegasen ao poder o pobo alxeriano recuperaría os seus dereitos. Non. Por iso custa falar de comunismo no Magreb, en Marrocos, en Alxeria ou en Tunisia.
Pero cando triunfou a revolución alxeriana en 1962, despois dunha ocupación criminal de 132 anos, Houari Boumédiène, que era o líder deste movemento nacionalista alxeriano, dixo que gañaran a revolución pero perderan o seu pobo. Non pola perda dun millón e medio de mártires, senón porque o alxeriano non sabía falar árabe puro, falaba un árabe mesturado co francés. A primeira medida da revolución alxeriana foi atraer profesores de lingua árabe de Oriente Medio e así iniciaron a revolución lingüística.
A cuestión nacional é necesaria e o marxismo é a ferramenta
Agora que falas da cuestión nacional, a cuestión lingüística cobra moita relevancia. Para ti, cal é a importancia da lingua nacional, o árabe, no voso proceso revolucionario?
FB: Para coñecer a túa historia necesitas a túa lingua.O primeiro que fai o inimigo para poder ocupar un país é atacar o seu piar fundamental. Para min, ese piar fundamental é a lingua. Que o meu pobo seguise falando árabe en 1948 é fundamental. Oito anos despois da súa creación, o Parlamento israelí necesitaba catorce intérpretes para levar a cabo unha reunión xa que non tiñan unha lingua normalizada.
A lingua é a ferramenta, a cultura dun pobo. Se non hai lingua, non hai cultura. Se non hai lingua, non hai historia. Se non hai lingua, non hai vida. Lémbrome cando fun á Galiza por primeira vez traballar. Eu non me entendía coa miña veciña porque non falaba galego, así que, por respecto á miña veciña, fun á escola oficial de idiomas e fixen dous cursos para aprender galego. Eu non teño por que falarlle noutra lingua que non sexa a súa.
Ademais, é que a lingua enlaza as raíces dun pobo. Como podo entender a miña historia se non falo árabe? Por iso a cuestión lingüística é tan importante. Así podemos comprender a obra completa de Ghassan Kanafani, en árabe, que foi asasinado con só 36 anos.
Sobre os diferentes tipos de loita, por que é necesario, tamén dentro do noso discurso, lexitimar todas as formas de resistencia, incluída a armada?
FB: Non coñezo ningún pobo do mundo que conseguise a súa liberdade sen loitar. Pero non simplemente resistindo de forma pasiva, senón loitando de todas as maneiras posibles, encabezadas pola loita armada. Vietnam, Angola, Mozambique, Alxeria…
Con que dereito a Unión Europea pon as organizacións da resistencia palestina con brazo armado na lista terrorista europea? Vou dicilo rotundamente: son cómplices. A resistencia é necesaria e vital. Nós non buscamos ser violentos nin coller o fusil para loitar, é a violencia da ocupación a que nos obriga a facelo. É unha necesidade para defender o meu pobo.
Falan de paz, como cando falaron de paz nos acordos de Madrid de 1991. Todo mentira. Foi unha estafa política contra o meu pobo e contra os pobos da zona. Nese momento xorde Hamas politicamente. Aínda que non esteamos ideoloxicamente de acordo, gañaron legalmente as eleccións nunha parte de Palestina. O meu pobo escolleunos, é o seu dereito dentro da súa madurez democrática. O líder de Hamas naquel momento formaba parte da resistencia palestina. Estivo vinte anos no cárcere. Polo tanto, non podo máis que respectar esa decisión.
Hai unha resolución das Nacións Unidas que di que todo pobo oprimido ten dereito á resistencia en todas as súas formas, incluída a resistencia armada. Polo tanto, estamos a aplicar o dereito internacional. Nós non saímos da nosa terra para atacar ninguén. Se vos fixades, en todas as loitas de liberación nacional é o inimigo quen entra na túa casa, non ti quen o vas buscar. E se miramos ao longo da historia, vemos que Europa foi colonizadora de todo o mundo.
Sen a resistencia, o meu pobo hoxe estaría no matadoiro. Sen a resistencia, a miña cultura non existiría. Agora mesmo estamos vendo o que está pasando en Gaza. A comunidade internacional non fixo nada, só a resistencia actuou para defender o seu pobo. Eu xa non creo no dereito internacional. Só creo no fusil. Vou morrer como un cordeiro? Vou morrer como un covarde? Non. É o único que nos queda: a defensa do noso pobo. Resistir até a última pinga de sangue que teñamos.
Que opinas do cambio de parecer sobre o xenocidio sionista e sobre o papel da resistencia palestina por parte da socialdemocracia europea?
FB: Comecei na resistencia sendo un cativo do campamento. A miña familia foi expulsada de Palestina, eran beduíns. Traballabamos no campo co gando. A miña familia quería que eu estudase, pero como ía estudar? Viviamos nunha chabola. A primeira vez que estudiei con luz eléctrica foi aos 18 anos. Estudaba con velas e non tiñamos nin auga, esa é a vida do palestino.
Lémbrome no ano 73, o 2 de maio, lémbrome da data exacta. Vivía nun campamento chamado Shatila, ao carón de Sabra, e atacáronnos sete tanques sionistas. Se a resistencia non sae a defender o campamento, entran e asasinan, violan, esnaquizan…
Nós non temos exército nin avións nin barcos de guerra. No 82, na guerra do cerco a Beirut, o exército israelí, co apoio imperialista norteamericano e europeo, esnaquizounos por terra, mar e aire. Que tiña a resistencia naquela época? Tiña o kalashnikov e algún que outro foguete, nada máis. Pero que tiñan eles? Barcos de guerra, avións de combate, armamento, bombas… As bombas de fragmentación e as minas, que ninguén o esqueza, foron fabricadas no Estado español.
Eu non quero que choren por min. Sabemos quen nos apoiou desde o primeiro momento e quen abandona o barco cando se afunde. Falemos do PSOE. Cambiaron o discurso de cara á galería, pero na realidade non están a actuar. A Unión Europea sacou os partidos políticos palestinos da lista terrorista europea. Aplicaron o que teñen eles en Europa, a cláusula democrática.
Por que Israel é un Estado con relación preferente coa Unión Europea? Por que non actúan? Eu non quero que o señor Sánchez chore por nós. Se está de acordo co pobo palestino, a primeira medida que pode tomar é expulsar o embaixador israelí. Non me vale esa mentira de que o goberno do Estado español é o máis progresista da historia. Rinse na nosa cara.
Ante o panorama de loita actual, a liberación do teu país desde o río ata o mar e a derrota do sionismo son obxectivos realizábeis?
FB: Se non estivese seguro da vitoria do meu pobo, non estaría falando convosco. Podemos tardar un ano, dez ou cincuenta, pero imos expulsar eses colonos que invadiron o meu país.
Temos un pobo vivo que resiste e que sofre todo. Teñen o apoio de todo o mundo imperialista, comezando por España, Francia, Inglaterra e os Estados Unidos, e aínda así non puideron coa resistencia do pobo palestino. Esa terra é nosa. Están en crise, e o que é seguro é que ese proxecto colonial e imperialista chegou ao seu fin. Por iso aumentan tan drasticamente a violencia e a propaganda.
Palestina vai ser libre, da auga á auga, nun único Estado. O único Estado laico e progresista do Mar Morto, cuxa capital será Xerusalén. Palestina vencerá, estou tan seguro da nosa vitoria coma estou seguro de que vos estou vendo agora mesmo.
Fayed Badawi
FAYEZ BADAWI
Fayez Badawi é un fillo da diáspora Palestina, xa que a súa familia foi expulsada da súa terra na primeira Nakba.
Naceu no campo de refuxiadas palestinas de Tel al-Zaatar, no Líbano, e desde moi novo iniciou a sua militancia comunista na Fronte pola Liberación da Palestina (FPLP).
Sobreviviu ao masacre de Shatila e á Guerra Civil do Líbano, mentres combatía xunto á resistencia palestina.
Viviu na Galiza, onde coñeceu o movemento de liberación nacional galego e teceu redes co nacionalismo.
Foi o portavoz na Europa da FPLP e, agora, como militante de base, dedícase á divulgación sobre a cuestión nacional palestina e a invasión sionista do seu país.
As bombas de fragmentación e as minas, que ninguén o esqueza, foron fabricadas no Estado español
